Toplantıdan sonraki toplantı

Toplantı biter, herkes dağılır, karar alınmış görünür.
Sonra iki kişi kapıda durur. Ya da asansörde tek bir cümle kurulur. Ya da akşam bir mesaj gider: sence bu gerçekten olacak mı?

Verdiğiniz son zor kararı düşünün. Toplantıdan sonra biri size gelip bir şey söyledi mi? Söylediyse, o cümleyi muhtemelen toplantı masasında duymamıştınız.

Karar toplantıda alınıyor.
Ama kararın nasıl uygulanacağı çoğu zaman o ikinci konuşmada belirleniyor.

Toplantı salonunda dile getirilmeyen çekince, çıkışta iki kişilik bir konuşmada söyleniyor.

O konuşma hiçbir yere yazılmadığı için de kararın neden değiştiğini kimse anlatamıyor. Sadece bir hafta sonra iş başka türlü yürümeye başlıyor.

Bunun her zaman kötü niyetle ilgisi yok.
İnsanlar kalabalık bir masada söyleyemediğini kapıda söylüyor.

Ama bir bedeli var.
İkinci konuşmaya dahil olmayan kişi, işinin neden değiştiğini hiç öğrenemiyor. Ona söylenen gerekçe, kararın gerçek gerekçesi olmuyor.
Bir süre sonra o kişi kuruma göre değil, kendi tahminlerine göre çalışmaya başlıyor.

Kurum bir süre sonra aldığı kararı değil,
o karar hakkında sanılan şeyi uyguluyor.

İkinci konuşma her zaman olacak.
Engellenemez.

Ama o konuşmanın dışında kimin kaldığı,
toplantıyı yöneten kişinin kararı.