Kutlamak bedava

Filenin Sultanları dün gece Sinan Erdem’de İtalya’yı 3-2 yenip üst üste ikinci kez Avrupa şampiyonu oldu. Maçtan sonra sosyal medyaya baktım.
Yüzlerce kurum aynı cümleyi kurmuştu:
Gurur duyuyoruz. Tebrikler. Şampiyon.

Ben de yazdım bu cümleleri. Yıllarca, başka isimlerin altında. Samimiyetsiz değildi. Kutlama metni maçtan sonra yazılır ve tek bir iş yapar: orada olmak. Onun için hepsi birbirine benzer.

Ama dün gece akışta iki ayrı şey vardı.

Bazı kurumlar bu başarıyı kutluyordu.
Bazı kurumlar ise o başarıyı bir geceliğine ödünç alıyordu.

Aradaki fark metinde değil. Metin ikisinde de aynı.
Fark, o kurumun bu işle dün geceden önce bir ilişkisi olup olmamasında.

Tribünler boşken kadın voleyboluna bütçe ayırmış bir markanın paylaşımıyla, dün akşam sevince katılan bir markanın paylaşımı aynı cümleyi söylüyor olabilir ama aynı şeyi anlatmadığı aşikar.

Kimse bunu yüksek sesle söylemiyor.
Ama herkes sessizce hissediyor.

İletişimde en çok konuştuğumuz şey ne söyleyeceğimiz.
En az konuştuğumuz şey, o cümleyi söyleme hakkımızın nereden geldiği.

O hak paylaşımla kazanılmıyor.

Her kurumun bir değerler metni var. Çoğu birbirine benziyor.
Ama bir kurumun neye gerçekten değer verdiğini o metin söylemiyor.

Bütçesi söylüyor.
Zor bir yılda neyi kesmediği söylüyor.
Hangi kalemi kimse istemezken savunduğu söylüyor.

Bir markanın kadın sporunun yanında olması,
dün gece bir cümle kurmasıyla olmuyor.
Yıllarca, o cümleyi kurmanın kimseye bir şey kazandırmadığı zamanlarda orada durmasıyla oluyor.
Fotoğraf çekilmezken.
Kupa yokken.
Salon yarı boşken.

Sonra kupa geliyor.
Aynı marka bir cümle kuruyor ve o cümle inandırıcı oluyor.
Çünkü söylediği şey yeni değil.

Kutlamak bedava.
En başından beri sürece ortak olmak değil.