Kötü haberi kim veriyor

Kurumlarda iyi haberi kimin vereceği uzun uzun konuşulur.
Genel müdür mü duyursun, hangi toplantıda söylensin, sunum olsun mu.

Kötü haberde böyle bir tartışma olmaz.
Kötü haber kendiliğinden aşağı iner.

Zam yok.
Ekip küçülüyor.
Prim bu yıl ödenmeyecek.

Karar en üstte alınır, salonda duyuran kişi çoğu zaman o kararın masasında bile olmamıştır. Sorular ona gelir. Cevabı yoktur. Üstelik o da zam alamayacaktır.

Gerekçesi hep makul görünür: ekibi en iyi tanıyan kişi söylesin, ondan duyunca daha yumuşak olur. Kulağa insani gelen bir cümle.
Yaptığı şey aslında yükü devretmek.

Böyle bir duyurunun hazırlığında tartıştığımız şey çoğu zaman haberin içeriği olmazdı, kimin söyleyeceği olurdu. Ve o soru netleşmeden metnin hiçbir hükmü kalmazdı.

Çünkü insanlar haberin kendisini zamanla kabulleniyor.
Kimin söylediğini yıllarca hatırlıyor.
Kimin ortalıkta olmadığını da.

İletişim tarafındaki karşılığı şu: doğru cümleyi kurmuş olmanız yetmiyor. Cümle yanlış ağızdan çıktığında içeriğiyle birlikte çürüyor.

Güven, ne söylendiğinden çok, söyleyen kişinin o cümlenin arkasında durabilme ihtimaliyle ölçülüyor.

Kötü haberi verecek kişi, o haberin sorusunu da cevaplayabilecek kişi olmalı.

Kötü haber unutuluyor.
Kötü haberi kimin verdiği unutulmuyor.