Bütçe mevsimi

Eylül’ün son haftası. Bütçe dosyası üçüncü turunu atıyor, herkes yorgun, herkes kendi satırını savunuyor. Biri nazikçe söze giriyor: “Bu yıl iletişim tarafında biraz daha dikkatli gidelim, getirisini zaten net göremiyoruz.”
Kötü niyet yok, makul bir cümle.
Birkaç kişi başını sallıyor, sıra bir sonraki satıra geçiyor.

Yirmi dakika sonra aynı masada gelecek yılın hedefleri konuşuluyor:
bilinirlik, işveren markası, paydaş güveni.

İkisi de aynı toplantıda, aynı insanlar arasında oluyor. Kimse ikisini yan yana koymuyor çünkü o saatte kimsede buna mecal kalmıyor.

Bütçe bir hesap tablosu gibi durur ama kurumun o yıl söyleyeceklerinden önce yazılır. Değerler metni kurumun ne söylemek istediğini anlatır, bütçe ise hangi cümlenin arkasında durduğunu gösterir. “Önce insan” diyen bir kurumda ilk kesilen kalem eğitimse, çalışanlar hangisinin gerçek olduğunu kimse söylemeden hisseder.

İletişim satırı da böyle okunur.
Getirisi görünmediği için mi kaynak ayrılmıyor,
yoksa kaynak ayrılmadığı için mi getirisi hiç görünmüyor?
O masada bu soruyu sormak zordur.
Herkes bir sonraki satıra geçmek ister.

Sonra yıl başlar.
Yönetim değişir, beklenmedik bir soru çıkar, anlatılması gereken bir karar alınır. Gözler iletişime döner.
Tabloda yeri daraltılmış bir şeye.

Değerler metni bir kez yazılır,
bütçe her yıl yeniden...