İletişim neyi mümkün kılar

“Peki bunu nasıl duyuracağız?”

Bir karar toplantısının sonunda bu soru soruluyorsa, iletişimin o kurumda nerede durduğunu anlamak zor değil.

Karar alınmıştır. Geriye onu anlatacak cümleyi bulmak kalmıştır.

İletişim burada bir paketleme işidir. İyi bir iletişimci kötü bir kararı bile sakin ve ikna edici anlatabilir. Gücünün sınırı da tam orasıdır: cümleyi değiştirebilir, kararı değiştiremez.

Aynı soru karar verilirken sorulduğunda başka bir şey oluyor.

Bunu duyduklarında insanlar ne düşünecek. Bu karar yıllardır söylediğimizle tutarlı mı. Çalışanlar bunu nasıl okuyacak.

Bu sorular sonraya bırakılmadığında iletişim, kararları anlatan bir fonksiyon olmaktan çıkıyor. Kararların nasıl şekillendiğini etkileyen bir mekanizmaya dönüşüyor.

Kurumsal iletişimin asıl mümkün kıldığı şey görünürlük değil. Tutarlılık.

Bir kurumun biriktirdiği güven, iyi anlattığı şeylerden değil, söyledikleriyle yaptıklarının uzun süre birbirini yalanlamamasından oluşuyor.

Bu yüzden güçlü bir iletişim fonksiyonunun çıktısı çoğu zaman görünmüyor.

Bazen yaşanmayan bir krizdir.
Bazen verilmemiş kötü bir karardır.

İletişimin kurumdaki yeri, ne kadar iyi anlattığıyla değil, hangi soruları ne kadar erken sordurabildiğiyle ölçülüyor.

İletişim fonksiyonu güçlü olan kurumlar daha iyi anlatılmıyor, daha az hata yapıyor.