Yöneticinin cümlesi

Kasım geldi. Kurumlarda yıl sonu mesajları hazırlanmaya başladı.

Çoğu zaman şöyle olur: İletişim birimi metni hazırlar, yöneticiye gönderir.
Birkaç gün sonra kısa bir cevap gelir: “Uygundur.”
Mesaj olduğu gibi gönderilir.
Herkes okur, kimse bir şey hissetmez.

Bir seferinde öyle olmadı.
Gönderdiğim taslak geri geldiğinde kenarları notlarla doluydu.
Yönetici metni satır satır okumuştu.
Bazı cümlelerin yanına “bunu ben böyle söylemem” yazmıştı.
En alta da kendi eliyle bir paragraf eklemişti.
Şubattaki o zor haftayı, geç saatlere kadar ofisten çıkmayan ekibi anlatıyordu.
İsim vermemişti ama okuyan herkes kendini bulacaktı.
Paragraf şöyle bitiyordu: “Bunları görmedim sanmayın.”

O paragrafı ben yazamazdım.
Yazsam da aynı etkiyi yaratmazdı.
Ekibin duymak istediği teşekkür, yöneticinin kendi kaleminden çıkan teşekkürdü.
Mesaj gönderildiği gün yöneticiye cevap yazanlar oldu.
Biri çıktısını alıp masasının başına astı.

Çalışanlar bu metinleri çoğu zaman iletişim biriminin hazırladığını bilir.
Buna takılmazlar.
Asıl merak ettikleri şey şudur:
Yönetici bunu okudu mu? İçine kendinden bir şey kattı mı? Bizi gerçekten gördü mü?
Bu soruların cevabı bir paragrafta, bazen tek bir cümlede saklıdır.

En sevdiğim taslaklar hep kenarları notlarla dolu geri gelenlerdir.
Yöneticinin bir metne ayırdığı zaman aslında ekibine ayırdığı zamandır.

Metni iletişimci yazar.
Ekip yöneticinin cümlesini hatırlar.