Zor olan hâlâ bizde

2026’nın yarısı geride kaldı. Bu altı ayı kurumsal iletişim açısından düşününce aklıma tek bir şey geliyor: yapay zekâ. Ama gürültüsünü kopardığımız yerden değil.

Yapay zekânın işimizi elimizden almayacağını zaten biliyorduk. Asıl merak ettiğimiz şuydu: işimizi nasıl değiştirecek? Cevabı yavaş yavaş görmeye başladık.

Üç yerde fark ettim bunu.

Birincisi, bizi sorarken kullandıkları mecra değişti. Artık biri bir markayı, bir mekânı, bir sergiyi merak edince Google’a değil; doğrudan ChatGPT’ye, Gemini’ye, Claude’a soruyor. Yani bizimle ilgili anlatı artık bizim cümlemizden değil, bir modelin özetinden çıkıyor. İlk izlenimi biz değil, bir makine yazıyor.

İkincisi, nasıl yazdığımız değişti. Herkesin elinde aynı araç olunca metinler birbirine benzemeye başladı. Aynı ritim, aynı düzgün ama ruhu eksik cümleler. Yapay zekâ her şeyi kolaylaştırırken kendine ait sesi her zamankinden değerli hâle getirdi.

Üçüncüsü, neyin değerli olduğu değişti. Çok ve hızlı metin üretmek artık bir üstünlük değil; onu makine de yapıyor. Asıl değerli olan, makinenin yapamadığı şey: yargı, sezgi, ton, ne zaman susulacağını bilmek, bir cümlenin arkasında durabilmek.

Yani 2026’nın ilk yarısı hepimize şunu gösterdi: yapay zekâ iletişimciyi işsiz bırakmadı. İşin kolay kısmını devraldı ve geriye asıl bize ait olanı bıraktı.

İkinci yarının asıl sorusu da bu sanırım: hepimizde zaten var olan o insani tarafı, yapay zekâyla birlikte nasıl daha iyi kullanıp onunla gerçekten fark yaratacağız?